مقدمه: حساسیت به لاتکس به واسطه ایمونوگلوبولین E یکی از مشکلات اساسی در مقوله سلامت جهانی است. با توجه به وضعیت خاص بیماران تحت همودیالیز، قرار گرفتن در معرض پروسیجرهای مکرر و استفاده از دستکش، کاتتر و سایر اقلام حاوی لاتکس در حین همودیالیز، امکان مواجهه با سایر آلرژن های دارای واکنش متقاطع با لاتکس به ویژه گرده گل ها و درختان، مطالعه حاضر به منظور تعیین شیوع حساسیت به لاتکس در بیماران کمتر از 18 سال تحت همودیالیز انجام گرفته است.روش کار: در این مطالعه توصیفی - مقطعی، مشخصات جمعیت شناختی و سوابق مرتبط با حساسیت تعداد 68 بیمار کودک و نوجوان زیر 18 سال تحت همودیالیز در بیمارستان های دانشگاه علوم پزشکی شیراز در سال 1385 و نحوه واکنش آن ها به آزمون خراش پوستی (پریک) با عصاره استاندارد لاتکس جمع آوری شد. داده ها به کمک نرم افزار آماری SPSS ویرایش 11 با استفاده از آمار توصیفی و آمار استنباطی (آزمون نسبت، آزمون تی مستقل و آزمون مربع کای) مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند.یافته ها: از هر هفت نفر، یک نفر (14.7 درصد) به آزمون پوستی با استفاده از عصاره استاندارد لاتکس واکنش مثبت نشان داده که نتیجه بدست آمده نسبت به جمعیت نرمال به میزان قابل توجهی بالاتر است (P=0.001).بحث و نتیجه گیری: با توجه به میزان شیوع بالای حساسیت به لاتکس در کودکان و نوجوانان تحت همودیالیز، گرفتن تاریخچه مناسب، انجام آزمون های لازم برای بررسی دقیق حساسیت به لاتکس و استفاده از دستکش ها، کاتترها و وسایلی که محتوای پروتئینی لاتکس به کار رفته در آن ها با کلریناسیون، اتوکلاوینگ، استفاده از آنزیم های پروتئولیتیک یا سورفکتانت های غیریونی مانند پلی اتیلین گلیکول (PEG) کاهش یافته، توصیه می شود.

مقدمه: لاتکس بعنوان یکی از پرمصرف ترین محصولات مورد استفاده بشر بطور گسترده در همه کشورهای جهان مورد استفاده قرار می گیرد. اما امروزه حساسیت به لاتکس به عنوان یک بیماری ناتوان کننده شغلی مطرح است و 15-5% مراقبین بهداشتی از آن رنج می برند. تصور می شود 90% تمام حساسیتهای لاتکس، ناشی از دستکش های لاتکس باشد که بیشتر از همه در پرسنل اتاق عمل، اتاق زایمان، آزمایشگاه و اورژانس دیده می شود. مواد و روشها: این پژوهش یک مطالعه توصیفی – تحلیلی از نوع مقطعی است که با هدف تعیین میزان شیوع حساسیت به لاتکس در پرسنل بهداشتی درمانی و ارتباط آن با مشخصات فردی واحدهای مورد پژوهش در سال 81 انجام شده است. نمونه های مورد پژوهش 68 پرسنل بهداشتی درمانی شاغل در بیمارستانهای وابسته به دانشگاه علوم پزشکی اراک بودند که به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. ابزار گرداوری اطلاعات پرسشنامه بود که داده ها با استفاده از آمار توصیفی و استنباطی کای دو و تست فیشر مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند.یافته های پژوهش: نتایج نشان داد بیشترین افراد مورد پژوهش به میزان 4/29% پرستار و بیشترافراد ( 2/23%) در اتاق عمل مشغول به کار بودند. 2/85% بروز علایم حساسیت را پس از استفاده از دستکش لاتکس، 6/20% حساسیت به میوه های خاص و 5/23% بروز علایم آلرژیک را پس از معاینات و اقدامات درمانی گزارش کردند. در کل 21% واحدهای مورد پژوهش به لاتکس حساسیت داشتند و بین حساسیت با جنس، نوع بخش، سابقه کار و دفعات استفاده از دستکش لاتکس ارتباط معنی داری وجود داشت (P<0.05). نتیجه گیری نهایی: با توجه به شیوع بالای حساسیت به لاتکس و گسترش روز افزون استفاده از دستکش های حاوی لاتکس در بین ‍‍‍‍پرسنل بهداشتی درمانی، آموزش به پرسنل استفاده کننده از دستکش، شستشوی صحیح دست با آب و صابون و خشک کردن آن و آبکشی دستکشهای پوددار دار لاتکس ضرورتی اجتناب ناپذیر است.

زمینه و اهداف: از گذشته های دور اتاق عمل برای شاغلین حرفه پرستاری مکانی مملو از عوامل مضر محسوب می شد. بسیاری از پرستاران اتاق عمل به دلیل تماس با مواد شیمیایی، شستن مکرر دستها و پوشیدن دستکش جراحی مستعد ابتلا به درماتیت هستند. شناخت موارد درماتیت، علل مسبب آن و آموزش کارکنان در پیشگیری و کاهش این آسیب شغلی نقش موثری خواهد داشت. هدف از این طرح تعیین شیوع درماتیت دست و ساعد پرستاران اتاق عمل بود.روش بررسی: این بررسی یک مطالعه توصیفی است. جامعه پژوهش را پرستاران اتاق عمل تشکیل می دادند و نمونه پژوهش بر اساس مشخصات واحدهای مورد مطالعه و به روش نمونه گیری آسان و به تعداد 39 نفر انتخاب و از آمار توصیفی نیز برای توصیف داده ها استفاده شد.یافته ها: از 39 نمونه مورد بررسی 84.6 درصد (33 نفر) با مواد شیمیایی مضر در تماس بودند و به طور متوسط در هر نوبت کاری 3.4 ساعت دستکش جراحی به دست داشتند (x’=3.38). 66.7 درصد (26 مورد) از پرستاران حداقل یک بار به درماتیت مبتلا شده بودند و 34.6 درصد (9 مورد) همچنان به درماتیت دست یا ساعد مبتلا بودند.نتیجه گیری: اغلب پرستاران اتاق عمل در معرض عوامل مستعدکننده درماتیت (تماس با محلول های شیمیایی، ضدعفونی کننده ها و پاک کننده ها، برس زدن، شستشوی مکرر و تماس با دستکش لاتکس) قرار دارند و حداقل یک بار درماتیت دست و یا ساعد را تجربه کرده اند.

استفاده از میکروسرفیسینگ ها می تواند خصوصیات حفاظتی مناسبی در سطح آسفالتی جاده ها فراهم کند. برای بهبود خصوصیات میکروسرفیسینگ ها می توان از افزودنی های مختلف استفاده نمود. یکی از این افزودنی ها، چسب لاتکس است. این ادعا وجود دارد که چسب لاتکس به عنوان یک ماده پلیمری، در برابر عوامل محیطی مانند شرایط قلیایی، شرایط اسیدی، حضور شیرابه ها و مواد روغنی ریخته شده در سطح جاده ها می تواند مقاومت مناسبی داشته باشد. در این تحقیق تأثیر استفاده از چسب لاتکس در مقدارهای مختلف (4 و 5 درصد) بر خصوصیات چسبندگی مرطوب، زمان گیرش، سازگاری مصالح، سایش در شرایط مرطوب و چرخ بارگذاری شده و چسبندگی ماسه میکروسرفیسینگ ها مورد بررسی قرار گرفته است. برای این منظور نمونه های آزمایشگاهی با مقادیر مختلف سیمان (5/1 و 3 درصد) و قیر (8، 10 و 12 درصد) تهیه شده و مورد آزمایش قرار گرفتند. بررسی نتایج نشان داد که استفاده از چسب لاتکس باعث بهبود رفتار میکروسرفیسینگ ها در درصدهای مختلف قیر و سیمان می شود.

در این پژوهش، ابتدا پلی (وینیل استات - کو- بوتیل متاکریلات) در مجاورت پتاسیم پرسولفات به عنوان اکسنده، در محلول آبی حاوی سدیم دودسیل بنزن سولفونات به عنوان امولسیون کننده تهیه شد. از روش تقطیر با بخار آب برای جداسازی مونومرهای باقی مانده در کوپلیمر تهیه شده استفاده شد. سپس، آنیلین در محلول تولوئن حاوی پلی (وینیل استات-کو-بوتیل متاکریلات) در سه غلظت 0.1 ،0.2 و 0.3 مولار مونومر از راه اکسایش شیمیایی پلیمر شد. به روش مشابه آنیزیدین از محلول کوپلیمر (وینیل استات-کو-بوتیل متاکریلات) در حلال تولوئن پلیمر و تهیه شد. از پلیمرهای لاتکس رسانای تهیه شده پس از خالص سازی به روش قالب ریزی، فیلم های نازکی روی لام های شیشه ای با ضخامت معین تهیه شد. خواص الکتروفعالیت پلیمرهای لاتکس رسانای پلی آنیلین- پلی (وینیل استات-کو- بوتیل متاکریلات) و پلی آنیزیدین- پلی (وینیل استات-کو-بوتیل متا آکریلات) به روش ولت سنجی چرخه ای (CV) بررسی به کمک نمودار ولتاگرام های حاصل، الکتروفعالیت پلیمرهای مزبور تایید شد. فیلم های تهیه شده به دلیل داشتن خواص الکتروفعالیت و رسانایی می توانند به عنوان پوشش ضدخوردگی به کار برده شوند. خاصیت ضدخوردگی فیلم های تهیه شده روی سطح فلز آلومینیم بررسی و به روش امپدانس به اثبات رسید. همچنین، ساختار پلیمرهای لاتکس رسانای پلی آنیلین- پلی (وینیل استات-کو - بوتیل متاکریلات) و پلی آنیزیدین- پلی (وینیل استات-کو-بوتیل متاکریلات) تهیه شده از طیف سنجی تبدیل فوریه زیرقرمز بررسی و ساختار شیمیایی آنها تایید شد. در نهایت رسانایی الکتریکی پلیمرهای لاتکس رسانای تهیه شده به روش رسانایی سنجی چهارنقطه ای اندازه گیری شد.

مقدمه و هدف: واکنش های آلرژیک علیه لاتکس مخصوصا در بین پرسنل بهداشتی و سایر افراد با تماس بالا با لاتکس در ده سال گذشته افزایش یافته است. با توجه به شیوع بالا و ارتباط آن با بیماری هایی از جمله آسم شغلی، تعیین شیوع آن در بین پرسنل بهداشتی حایز اهمیت است. این مطالعه با هدف تعیین شیوع آلرژی به لاتکس و میوه های دارای واکنش متقاطع با لاتکس در پرسنل اتاق های عمل بیمارستان های شیراز انجام گرفت.مواد و روش ها: در این مطالعه توصیفی به صورت مقطعی به روش سرشماری 580 نفر از پرسنل اتاق عمل ده بیمارستان خصوصی و دولتی شیراز در سال 1385مورد مطالعه قرار گرفتند. ابزار گردآوری داده ها، پرسشنامه ای حاوی اطلاعات شخصی، سابقه حساسیت به لاتکس و غذاهایی که واکنش متقاطع با لاتکس دارند بود. سپس تست پوستی خراش (پریک) برای لاتکس و میوه های موز، کیوی و سیب زمینی که با لاتکس واکنش متقاطع دارند صورت گرفت. داده های جمع آوری شده با نرم افزار SPSS و آزمون مجذور کای آنالیز گردید.یافته ها: نتایج نشان داد که 104 نفر (17.9 درصد) دارای تست پوستی مثبت برای لاتکس بودند. در این مطالعه رابطه معنی داری بین تست پوستی مثبت و آتوپی، کهیر و آلرژی غذایی مشاهده شد. این رابطه در مورد کیوی نیز معنی دار بود (p<0.05). شیوع تحت تاثیر عواملی مانند؛ جنسیت، سن، میزان تحصیلات، میزان مصرف دستکش، سابقه درماتیت تماسی و وضعیت سیگار کشیدن نبود.نتیجه گیری: با توجه به شیوع بالای حساسیت به لاتکس در بین پرسنل اتاق عمل به نظر می رسد که انجام تست های غربالگری در بین این افراد جهت توجیه علایم فعلی و پیش گیری بیماری های آینده این افراد کمک کننده باشد.

مقدمه: آلرژی به لاتکس یکی از بیماری های مهم شغلی در کارکنان پزشکی با شیوع حدود17- 5% است.هدف: تعیین فراوانی آلرژی به دستکش های حاوی لاتکس و عوامل موثر بر آن در کارکنان اتاق عمل.روش اجرا: در این مطالعه ابتدا از طریق پرسشنامه 512 نفر از کارکنان اتاق های عمل از نظر حساسیت در صورت تمایل، شمارش ائوزینوفیل ها، اندازه گیری IgE تام و اختصاصی برای لاتکس، آزمون پوستی پریک برای لاتکس و آزمون پوستی pateh برای لاتکس و افزودنی های دستکش صورت گرفت.یافته ها: از افراد مورد بررسی 178 نفر (34.8%) شرح حال حساسیت به دستکش های لاتکس داشتند که 59 نفر از آنها برای انجام آزمون های داوطلب شدند. از این تعداد 13نفر (22%) آلرژی نوع I به لاتکس، 3نفر (5.1%) آلرژی نوع IV و 9نفر (15.3%) هردو نوع آلرژی را داشتند. ارتباط معنی دار بین آلرژی به لاتکس و سن، جنس، شغل، فصل، سابقه خانوادگی و شخصی آلرژی و نوع دستکش مشاهده نشد. بین استفاده از دستکش آشپزخانه با آلرژی نوع I به لاتکس و همچنین بین آلرژی به سایر پوششهای پلاستیکی و آلرژی نوع IV به لاتکس ارتباط معنی دار مشاهده شد.نتیجه گیری: در این مطالعه شیوع آلرژی به لاتکس بسیار بیشتر از سایر مطالعات است که شناسایی علل شیوع بالای آلرژی به لاتکس در این جمعیت نیاز به بررسی بیشتر دارد.

زمینه و هدف: فاکتور روماتوئید (RF) یکی از معیارهای تشخیصی آرتریت روماتوئید (RA) است که در پاتوژنز و شروع آرتریت روماتوئید، اهمیت زیادی دارد. مطالعات نشان داد، کاربرد روش های مختلف میزان RF مثبت را افزایش می دهد. هدف از این مطالعه اندازه گیری ایزوتایپ های IgM و IgG فاکتور روماتوئید به روش ELISA و لاتکس و مقایسه آن با یک گروه شاهد می باشد.روش بررسی: 100 بیمار RA واجد شرایط که بر اساس معیارهای (ACR) تشخیص RA آنها قطعی بود (75 زن و 25 مرد) به طور تصادفی انتخاب شدند و برای آنها بررسی RF به روش لاتکس- IgM و به روش ELISA-IgM-IgG انجام شد. برای افراد سالم شاهد (75 زن و 25 مرد) هم زمان RF به روش ELISA-IgM-IgG انجام گرفت و در آنالیز آماری متغیرها را با c2 مقایسه نمودیم.یافته ها: اندازه گیری RF نزد بیماران RA به روش لاتکس IgM و به روش ELISA-IgM-IgG تفاوت چندانی ندارد. مثبت شدن IgM در بیماران RA در دو روش مترادف با هم مقایسه شد که در این مورد ارتباط معنی داری وجود دارد. (Pearson’s correlation co efficient, r=+0.60, p<0.001).نتیجه گیری: فاکتور روماتوئید IgM در بیماران RA نسبت به افراد سالم شاهد اختلاف معنی داری را نشان می دهد (r=0.24, p<0.001). حدود 75% بیماران RA تایید شده دارای RF از نوع IgM هستند که اندازه گیری آن با دو روش لاتکس و ELISA تفاوت چندانی ندارند و اندازه گیری IgG نسبت به IgM به عنوان یک معیار تشخیصی ارجحیت ندارد و افراد سالم فاقد RF از نوع IgM و IgG هستند.

ما یک روش شناسایی ایمونولوژیکی ساده و سریع برای تشخیص مورفین را طراحی کرده ایم که بر مبنای واکنش مهار آگلوتیناسیون لاتکس می باشد. مورفین - 6- سوکسینات (M-6-S) یکی از مشتقات مورفین و فرم کونژوگه آن با BSA، یعنی مورفین - 6- سوکسینات BSA (M-6-S-BSA)، قبلا طراحی و ساخته شد و خصوصیات آن مورد ارزیابی قرار گرفت. تعداد مولکول (M-6-S) در مولکول کونژوگه (M-6-S-BSA) با روش اسپکتروسکوپی، 8.2 مول بر یک مول BSA، تعیین شد. در کارهای قبلی مشخص شد که مورفین - 6- سوکسینیل- BSA از لحاظ ویژگی های ایمونوشیمیایی دارای قابلیت های مطلوب و مورد نظر می باشد. در این کار ثابت شد که تست تشخیصی مهار آلگوتیناسیون لاتکس با استفاده از آنتی بادی IgG خالص شده بوسیله سلولز SEAE- که بر علیه مورفین - 6- سوکسینیل - BSA در بدن خرگوش بدست آمد، دارای حساسیتی تا 300 نانوگرم بر میلی لیتر مورفین می باشد. مواد مخدر و داروهای گوناگون با غلظت 0.1 میلی گرم در میلی لیتر و یا کمتر با این تست تشخیصی تداخل ندارند. مشاهده شد که بعضی از نمونه های ادرار با محلول آنتی بادی آگلوتیناسیون کاذب می دهد اما این مشکل بوسیله اضافه کردن 0.78% سرم نرمال خرگوش در ادرار برطرف شد. لاتکس حساس شده در یخچال (4°C) به مدت 6 ماه پایدار است. همچنین در برابر عمل لئوفیلیزاسیون مقام است و قادر به تحمل حداقل چهاربار عمل ذوب و انجماد می باشد. کل زمان لازم برای انجام تست با (LAIRT) پنج دقیقه می باشد. برای مقایسه روش ما (LAIRT) با روش (Enzy me-multiplied immunoassay) EMTT، بر روی 100 نمونه ادرار افراد مراجعه کننده به آزمایشگاه بررسی انجام شد. نتایج بدست آمده با روش EMIT، 84 مثبت و 16 منفی و با روش LAIRT، 68 مثبت و 32 منفی بود که از لحاظ آماری اختلاف معنی داری را بین دو روش نشان نمی دهد (P>0.05).